Koggetjes met gezouten karamel en citroen

♫ Stick it all in a bowl baby, stir it with a wooden spoon. Mix in a cup of flour, you’ll be in heaven soon. ♫

Deze blog gaat over sentiment. Allereerst: telefoonsentiment. Ik baal namelijk. Als een stekker. Mijn telefoon heeft namelijk een ongelukje gehad en de tender, love and care die ik hem daarna geschonken heb mocht helaas niet meer baten.. ;) Ik wilde eigenlijk een ander recept online zetten maar de foto van deze koggetjes is de enige die ik nog op mijn telefoon (en dus überhaupt) nog had van alle gerechten die ik de afgelopen tijd gemaakt heb. Tegelijkertijd ben ik heel blij dat deze er nog wél is en ik dus tenminste een receptje met foto kan plaatsen voor jullie, lieve lezers. Want ja, zonder foto is ook maar zo saai. Ander positief puntje is dat ik al die heerlijkheden dus nóg een keer moet maken. Baaalen. Of nee. Stop. For the sake of photography only trouwens, want zeg nou zelf, die decembermaand is er niet echt eentje om je zonder moeite aan je gezonde eetpatroon te houden. Al ga ik het natuurlijk niet weggooien. Opeters gezocht dus. Gegadigden kunnen zich melden.

Dan muzieksentiment: dit nummer van South Park (muzieknootjes hierboven) zat namelijk in mijn hoofd toen ik de koekjes aan het maken was. Ligt vast aan het woordje ‘salty’ erin. Waar ik waarschijnlijk aan moest denken toen ik bedacht om gezouten karamel te maken. Moet wel. En zo niet, dan uhh. Dan toch. ;)

Nu over naar jeugdsentiment. Koggetjes zijn namelijk ont-zet-tend jeugdsentiment voor mij. Deze koekjes ken ik van de Hema. Waar mijn moeder ze maar al te graag als haar favoriete koekjes kocht als we naar de Hema gingen. Ik herinner me de grote glazen vitrines in het bakkerijgedeelte waar ze vroeger nog de koekjes los in hadden liggen. Met een handschoen aan pakten de medewerkers dan de koekjes uit de bakken en deden deze los in een o-zo-herkenbare witte Hema papieren zak. Het leuke aan deze zakken was dat ze meteen heel makkelijk open gingen en er dus koekjes gesnoept konden worden. Op de weg naar huis al. De zak ging uitermate makkelijk open én weer dicht. En  niemand die zag dat er iets veranderd was aan de koekjesverpakking. Ik weet niet of mijn moeder hierbij stil stond maar ik vond het als kind in elk geval helemaaaaaal niet erg. Want wat waren dit lekkere koekjes! Super bros, heel zoet maar toch ook iets zoutigs en die kleine stukjes harde karamel erin maakten het helemaal af. De witte papieren zakken zijn er niet meer. Althans, niet meer bij de koekjes want deze zijn tegenwoordig alleen nog maar voorverpakt te vinden. Arme kindjes van nu. Die verpakking gaat namelijk stukken minder makkelijk open én je kunt absoluut niet doen alsof hij nog dicht zit en er geen koekje uit verdwenen is. Ze zijn nog wel te vinden bij de rookworsten overigens. Ook al jeugdsentiment by the way. Maar niet dat je daar lekker onschuldig al een hapje van kunt nemen of zo..

Dit sentiment om de koggetjes was ik eigenlijk al een hele tijd vergeten. Ik heb ze zelf volgens mij nog nooit bij de Hema gekocht en kan me ook niet herinneren dat ik ze sinds ik niet meer thuis woon nog bij mijn moeder aangetroffen heb. Al een hele tijd geen koggetjes meer voor mij dus. Tot ik een paar weken geleden met een vriendin in de Bijenkorf was en we daar bij de mini-shop van East India Company stonden te kijken. En te proeven. Van de thee maar zeker ook van de koekjes en chocolade die ze ook verkochten en waarvan ze allemaal lekkere schaaltjes om te proeven hadden neergezet. En daar waren ze! Koggetjes! Of butter galettes zoals ze ze blijkbaar noemen in het Engels. Maar voor mij waren het meteen weer die ouderwetse koggetjes. Amsterdamse Koggetjes wel te verstaan. Want zo heten ze officieel lees ik op de website van Bakkers in Bedrijf. Omdat ze uit Amsterdam komen en in 1934 als winnaar uit de bus kwamen van een wedstrijd om een nieuw lokaal koekje te ontwikkelen. Met een felle strijd tussen verschillende banketbakkers tot gevolg. Och och och koggetje toch. Ik hou van dit soort weetjes. En van Amsterdam. So I stick to Amsterdamse Koggetjes. En ik had nog nooit van een koggeschip gehoord, maar daar komt de naam dus vandaan. Weer wat geleerd. Je begrijpt inmiddels vast: het proeven van die koekjes in de Bijenkorf was mega lekker en een trip down memory lane. Meteen besloot ik daar om zelf ook koggetjes te maken thuis. En dat ben ik vervolgens samen met mijn vriendin gaan doen met dit recept als resultaat.

Een laatste stukje sentiment gaat over smaak. Want daar kan ik soms ook echt sentimenteel van worden. Niet verdrietig sentimenteel, maar blij sentimenteel. Verrast. Verrukt. Trots. Op de creatie. Smaak (en geur) doet namelijk zoveel en ik vind het zo cool om nieuwe smaken te ontdekken of zelf nieuwe combinaties te creëren. Zo ook bij deze koggetjes. Het recept hiervoor heb ik namelijk gebaseerd op het originele recept om een idee van de hoeveelheden en de baktijd te weten. Vervolgens heb ik in plaats van gewone karamel, gezouten karamel gemaakt met Fleur de Sel en voor een extra frisse noot citroenrasp toegevoegd. En daar was het sentiment. Want oef wat waren deze koekjes lekker! Zo vond ook mijn vriendin. En het ging zoals bij de witte papieren zak van de Hema: nog voor ze goed en wel af waren was de verpakking al open en een aantal gesnoept…

Amsterdamse koggetjes met gezouten karamel en citroen (voor ongeveer 12 koekjes)

Ingrediënten

Voor de karamel:
– 40 gr suiker
– 5 gr Fleur de Sel (of grof zeezout)

Voor de koekjes:
– 100 gr bloem
– 75 gr witte basterdsuiker
– 80 gr koude boter, in kleine stukjes
– ½ vanillestokje
– rasp van 1 citroen

Nodig: bakpapier

Bereiding

Begin met de karamel. Doe de suiker in een pannetje en laat deze op middelhoog vuur zachtjes smelten. Leg ondertussen een stuk bakpapier op het aanrecht. Roer niet in de suiker maar schud de pan af en toe even een beetje boven het vuur om de suiker gelijkmatig te laten smelten. Op een gegeven moment wordt de suiker vloeibaar en begint hij bruin te kleuren. Dit kan wel zo’n 5 minuten duren. Nu is het even goed opletten dat de suiker niet verbrandt want dit kan snel gaan. Blijf er dus goed bij en haal de pan van het vuur als de suiker een mooie donkerbruine kleur heeft. Je kunt ook goed ruiken of het goed is – en vooral als het te ver en dus verbrand is. ;) Giet de suiker dan op het bakpapier en laat afkoelen en hard worden.

Verwarm de oven voor op 170 graden en maak dan het koekjesdeeg. Zeef de bloem boven een kom en meng hier de basterdsuiker, het merg van het vanillestokje en de citroenrasp door. Breek dan de karamel en maal dit fijn tot je hele kleine stukjes nougat hebt. Dit moet echt bijna gruis zijn en  kan gemakkelijk in een keukenmachine maar gaat ook goed in een theedoek waar je met een deegroller overheen gaat. Voeg vervolgens deze nougat en de koude boter toe en kneed dit vluchtig tot een samenhangend deeg. Maak hier een bal van en vervolgens een lange dunne rol van ongeveer 3cm diameter. Snijd hier 12 gelijkmatige plakjes, rol deze tot balletjes en leg deze op een met bakpapier beklede bakplaat. Druk ze een beetje plat en houd genoeg ruimte tussen de koekjes want ze zullen twee keer zo groot worden. Bak de koggetjes vervolgens 15 minuten of tot ze een mooie goudbruine kleur hebben. De buitenkant zal iets donkerder worden dan de binnenkant. Laat ze vervolgens uit de oven afkoelen van het bakpapier af zodat ze goed knapperig kunnen worden. Als ze net uit de oven komen zijn ze nog een beetje zacht en beweegbaar maar zodra ze afgekoeld zijn, zijn het ultiem knapperige brosse koekjes waar je niet vanaf kunt blijven. I warned you.. ;)

Enjoy!
X Cato

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *